Stowarzyszenie Wychowanków SGGW

Kazimierz Stefan Wojno

Urodził się 5 maja 1891 r. w Warszawie. Był synem Ludwika Jerzego naczelnika warsztatów Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej i Władysławy z domu Sawickiej. 

W 1910 r. ukończył 7-klasową, polską szkołę Zgromadzenia Kupców w Warszawie. W szkole tej poznał się i zaprzyjaźnił z prof. Aleksandrem Janowskim organizatorem i założycielem Polskiego Towarzystwa Turystyczno- Krajoznawczego, który obudził w nim zamiłowanie do przyrody i turystyki. Jako kilkunastoletni chłopiec brał udział w patriotycznej akcji młodzieżowej znanej pod nazwą „Strajku szkolnego 1905″. Był to początek pracy społecznej, która później stanowiła jego pasję życiową. Ukończenie prywatnej szkoły polskiej nie dawało wówczas żadnych praw maturzyście, wyjechał więc do Wilna i tam ukończył VIII klasę gimnazjum i uzyskał maturę państwową. Po powrocie do Warszawy rozpoczął studia na kursach Przemysłowo-Rolniczych. Działał w Bratniej Pomocy akademickiej i w Kole Rolników organizując różnego typu akcje początkowo sportowe i krajoznawcze, później ideowe i społeczne. Należał do tajnego koła „Młodzież Niepodległa”. Miał szczególną zdolność nawiązywania kontaktów z ludźmi różnych przekonań. Stąd płynęła umiejętność łagodzenia konfliktów i łatwość, z jaką udawało mu się wzbudzać w otoczeniu chęć do pracy społecznej.

W latach 1912-1918 studiował na Kursach Przemysłowo-Rolniczych oraz w Wyższej Szkole Rolniczej w Warszawie. W 1914 r. odbył praktykę u p. Iwańskiego w dobrach Ryżawka w okolicach Humania. W 1916 r. po złożeniu pracy z chemii rolnej pt. ,,Przyczynek do poznania gleb Chylic otrzymał dyplom Wyższej Szkoły Rolniczej.

W 1919 r. wstąpił jako ochotnik do Legionów. Podczas działań wojennych uzyskał stopień kaprala oraz został odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Wojskowym 1918 -1920. Wyreklamowany z wojska w celu organizacji rolnictwa – objął stanowisko referenta rolnego w powiecie pińskim, następnie brzeskim, a w 1921 r. – inspektora majątków państwowych w Poleskim Urzędzie Wojewódzkim. W 1924 r. został powołany do Ministerstwa Rolnictwa w charakterze radcy Wydziału Ekonomicznego. Współpracował z Komitetem Redakcyjnym Wydawnictwa Min. Roln.,,Stosunki rolnicze w Rzeczypospolitej Polskiej” oraz współdziałał w przygotowaniu materiałów dla Międzynarodowego Instytutu Rolniczego w Rzymie.

W 1925 r. ukończył Wydział Rolniczy SGGW zdając egzamin dyplomowy z ogólnym wynikiem celującym. 

Od 1927 r. pracował na stanowisku naczelnika Wydziału Wytwórczości Roślinnej w Ministerstwie Rolnictwa. Podczas Jego pracy w wydziale zorganizowano, działającą dotychczas w rozproszeniu służbę ochrony roślin, rozwinięto i skoordynowano akcję doświadczalnictwa roślinnego oraz obrót nawozami sztucznymi. W 1936 r. został kierownikiem Oddziału Rolnictwa w Lubelskim Urzędzie Wojewódzkim, gdzie pracował do września 1939 r. Za wybitne osiągnięcia w okresie międzywojennym otrzymał Złoty Krzyż Zasługi i Order Polonia Restituta. W czasie okupacji niemieckiej zorganizował i prowadził Oddział Banku,,Społem” w Lublinie. Działał w ruchu oporu.

Od 1946 r. W Ministerstwie Rolnictwa pełnił funkcję naczelnika Wydziału Doświadczalnictwa i Badań Naukowych w Rolnictwie. Gdy w 1950 r. w pełni sił twórczych przeniesiono Go na emeryturę, rozpoczął pracę redaktora i tłumacza w Państwowym Wydawnictwie Rolniczym i Leśnym. Współpracował z Komitetem Normalizacyjnym jako członek Komisji Produkcji Roślinnej i przewodniczący dwóch jej podkomisji. Utrzymywał stały kontakt z Wydziałem V PAN, był członkiem NOT, PTE. W połowie 1954 r. otrzymał etat adiunkta i kierownika Sekcji Planowania Naukowego w IUNG, a od 1962 r. stanowisko kierownika Pracowni Organizacji Badań Naukowych. W latach 1956-1969 był sekretarzem Rady Naukowej IUNG oraz przez 8 lat (1958-1966) członkiem Komisji Upowszechniania Postępu Rolniczego Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa. W 1965 r. przeszedł na emeryturę, jednak jeszcze przez kilka lat pracował w zmniejszonej liczbie godzin i dojeżdżał do terenowych placówek IUNG. 

Kazimierz Wojno za wybitne osiągnięcia w działalności zawodowej w okresie powojennym został odznaczony powtórnie Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. 

W okresie międzywojennym działał w Związku Rolników Wychowańców SGGW. Po II wojnie doprowadził do zwołania w 1957 r. I Zjazdu Jubileuszowego absolwentów w związku z pięćdziesięcioleciem uczelni, na którym powzięto uchwałę o powołaniu do życia Stowarzyszenia Wychowanków SGGW. 

Był jednym z twórców naszego Stowarzyszenia. W latach 1957-1960, kiedy tworzono statut i trwała walka o zarejestrowanie naszej organizacji i zachowanie samodzielności Stowarzyszenia z prawem działalności na obszarze całego kraju, był przewodniczącym Tymczasowego Zarządu Stowarzyszenia. Gdy wreszcie w maju 1960 r. Stowarzyszenie Wychowanków SGGW zostało wpisane do rejestru organizacji i stowarzyszeń – Kazimierz Wojno został wybrany pierwszym prezesem Zarządu Stowarzyszenia. Funkcję tę pełnił przez 4 lata. Zrezygnował z niej, motywując decyzję potrzebą wciągnięcia do pracy młodszych generacji. Następnie na parę lat włączył się czynnie do pracy w Komisji Rewizyjnej, gdzie służył swą wiedzą i doświadczeniem jeszcze z okresu przedwojennego. W uznaniu zasług otrzymał w 1971 r. tytuł Honorowego Członka Stowarzyszenia. 

Kazimierz Wojno zmarł 16 listopada 1974 r. i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera N, rząd III, grób – 2). Odszedł Człowiek wielkiego formatu, którego przez całe życie cechowały pracowitość, skromność i bezinteresowność oraz chęć niesienia pomocy każdemu, kto jej potrzebował. Udzielał jej szczodrze zarówno w formie pieniężnej, jak i moralnego wsparcia, w związku czym nazywano go ,,chodzącym dobrym uczynkiem”. 

W dniu 20 października 1990 r., w 30-lecie powstania Stowarzyszenia Wychowanków SGGW w Ursynowie dokonano uroczystego odsłonięcia głazu ku czci Kazimierza Wojno – jednego z twórców Stowarzyszenia. 

Jerzy Tomasz Herse

Urodził się 1 kwietnia 1917 r. w Warszawie. Był synem Wincentego i Jadwigi z Kiełkiewiczów. W 1935 r. otrzymał świadectwo dojrzałości w Państwowym Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Toruniu. W latach 1937-1939 pełnił służbę podporucznika w 1-szym Dywizjonie Artylerii Konnej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą baterii artylerii. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał ponad 5 lat. W lutym 1945 r. wrócił z Oflagu II C Woldenberg i został powołany do Odrodzonego Wojska Polskiego na stanowisko instruktora w Centralnej Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi. 

W latach 1946-1947 był kierownikiem gospodarstwa rolnego w Lubaniu – powiat Nieszawa. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym SGGW. Już w czasie studiów w 1950 r. został powołany na stanowisko asystenta w Katedrze Ogólnej Uprawy Roli i Roślin SGGW. W 1952 r. uzyskał stopień mgr inż. nauk agrotechnicznych, a rok później rozpoczął studia aspiranckie, które skończył w 1957 r. otrzymując stopień kandydata (doktora) nauk rolniczych. W 1961 r. na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Wyniki badań nad zasadami zmianowania roślin polowych w Polsce” uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W tym samym roku zorganizował Zakład Upowszechniania Wiedzy Rolniczej SGGW, którym przez pewien czas kierował. W 1962 r. został powołany na stanowisko kierownika Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin, a w 1970 r. na dyrektora Instytutu Produkcji Roślinnej SGGW. W latach 1964-1969 i 1972-1976 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolniczego, a od 1969 do 1972 r. prorektora ds. nauki, doświadczalnictwa i upowszechniania postępu technicznego w rolnictwie. Osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i wychowawcze z tego okresu sprawiły, że Rada Państwa przyznała Mu kolejno tytuły naukowe profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. 

Profesor J. Herse jest autorem ponad 100 publikacji, w tym 22 oryginalnych prac naukowych i monograficznych, 34 artykułów naukowych oraz 12 podręczników i skryptów.

Początkowo zajmował się głównie problemami płodozmianów i zmianowania roślin nad uprawą polowych w kraju. W 1959 r., po powrocie z rocznego stażu w USA, podjął pracę kukurydzy w warunkach klimatyczno-glebowych Polski. Jako kierownik Katedry, a potem Instytutu Produkcji Roślinnej, rozwinął badania dotyczące wpływu agrotechniki uprawy zbóż, zwłaszcza pszenicy i jęczmienia jarego – na jakość plonów. Podjął też badania nad uproszczoną techniką uprawy buraków cukrowych i ziemniaków. Z jego inicjatywy zespół współpracowników zajął się metodami uprawy roślin oleistych, w tym głównie przyrodniczo-rolniczych oraz oceną  i możliwościami uprawy wpływu czynników agrotechnicznych na skład chemiczny tłuszczów roślinnych.

Charakterystyczną cechą pracy naukowo-badawczej Profesora była ścisła więź prowadzonych badań z praktyką rolniczą oraz szybkie wdrażanie wyników prac badawczych do praktyki. 

Był znanym w Polsce specjalistą od upowszechniania wiedzy rolniczej w zakresie produkcji roślinnej. Przez wiele lat współpracował z radiem i telewizją, za co w 1969 r. otrzymał nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji. 

Przyczynił się do rozsławienia dorobku polskiej nauki za granicą, brał bowiem czynny udział w wielu zjazdach i sympozjach naukowych, nawiązał żywe kontakty z instytucjami i uczelniami rolniczymi Wielkiej Brytanii, Holandii, Republiki Federalnej Niemiec, Związku Radzieckiego, Czechosłowacji, Bułgarii i Kuby.

Profesor wiele czasu poświęcił kształceniu i wychowywaniu młodej kadry naukowej osiągając na tym polu ogromne sukcesy. Pod jego kierownictwem i opieką wykonano ponad 150 prac magisterskich, 11 doktorskich i 6 habilitacyjnych. W uznaniu zasług na tym polu minister Szkolnictwa Wyższego przyznał Mu w 1968 r. nagrodę II stopnia.

Z Jego głębokiej wiedzy i doświadczenia chętnie korzystały rozliczne instytuty. Był sekretarzem Komitetu Uprawy Roślin V Wydziału PAN, przewodniczącym Rady Naukowej COBORU, członkiem Rady Naukowej IBMER, Instytutu Żywienia i Żywności, Instytutu Ziemniaka, Instytutu Kształcenia Zawodowego i Zakładu Agrofizyki PAN. 

Był też członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa oraz przy wojewodach: warszawskim i łódzkim. W Radzie Naukowej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego zespołu rzeczoznawców do opracowania programów studiów dla wydziałów rolniczych.

W uznaniu wielkich zasług w działalności dydaktyczno-wychowawczej, naukowo- badawczej i popularyzatorskiej prof. J. Herse otrzymał wysokie odznaczenia państwowe: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medale X-lecia i XXX-lecia PRL, Srebrny Krzyż Virtuti Militarii, Medal Edukacji Narodowej. Został także uhonorowany odznakami „Zasłużony dla Białostocczyzny”, „Zasłużony dla SGGW”, Honorową odznaką województwa łódzkiego”, „ Złotą Odznaką ZNP”. 

Prof. Jerzy Herse był jednym z współtwórców Stowarzyszenia Wychowanków SGGW. W lipcu 1957 r. wybrano go wiceprezesem Tymczasowego Zarządu Stowarzyszenia. Zarząd ten przez 3 lata zabiegał o zarejestrowanie naszej organizacji. Na inauguracyjnym zebraniu Stowarzyszenia w maju 1960 r. został wybrany wiceprezesem Zarządu. Następnie po Kazimierzu Wojno przejął kierownictwo Stowarzyszenia i od 1964 r. przez kolejne kadencje aż do śmierci w 1976 r. był wybierany prezesem Zarządu. Działalność Jego była wszechstronna, m.in. współorganizował i prowadził zjazdy wychowanków SGGW w latach: 1967 – IV, 1970 – V,, 1974 – VI. 

Zmarł 21 grudnia 1976 r. i został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, (kwatera 205, rząd I/V, grób – 9/16).

Odszedł wybitny znawca uprawy roli i roślin, pedagog i wychowawca, znany popularyzator wiedzy rolniczej. Dla tych, którzy Go znali – wzór człowieka i naukowca. 

23 maja 1984 r. w holu gmachu przy ul. Rakowieckiej (paw. I) wmurowano tablicę upamiętniającą prof. Jerzego Herse, współtwórcę i wieloletniego prezesa Stowarzyszenia Wychowanków SGGW. 

Stanisław Moskal

Urodził się 10 listopada 1921 r. w Krośnie jako syn Stanisława i Weroniki z domu Pelczar. W 1943 r. ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Krośnie. Podczas wojny walczył w Batalionach Chłopskich. 

W latach 1945–1950 studiował na Wydziale Rolniczym SGGW. W 1948 r. jeszcze będąc studentem rozpoczął pracę w Katedrze Chemii Rolnej i pracy w tej Katedrze poświęcił całe swoje zawodowe życie. Pracę doktorską pt. „Występowanie glinu ruchomego w glebach i jego wpływ na pobieranie fosforu przez rośliny” obronił w 1959 r. Rozprawę habilitacyjną pt. „Badania nad metodami oznaczania łatwo dostępnych dla roślin fosforanów w glebie, ze szczególnym uwzględnieniem metod izotopowych” wykonał w 1965 r.. W 1967 r. został powołany na stanowisko docenta, a w 1974 r. – profesora nadzwyczajnego. Z upoważnienia prof. M. Górskiego brał udział w uruchomieniu pierwszej w Polsce Rolniczej Pracowni Izotopowej, która została zlokalizowana w Katedrze Chemii Rolnej SGGW. 

Prof. S. Moskal odbył wielomiesięczne staże i studia m.in. w Belgii (Gandawa), Holandii,USA – jako stypendysta Rockefellera, w Anglii (Oksford, Rothamsted, Wantage). W latach 70. i 80. Wyjeżdżał za granicę głównie jako koordynator i uczestnik międzynarodowych tematów badawczych. Tematyka prac profesora dotyczyła głównie zastosowania izotopów promieniotwórczych w badaniach rolniczych. Prowadził także prace badawcze nad przyswajalnością fosforu oraz wapnia glebowego i nawozowego dla roślin, nad glinem ruchomym w glebie i inne.

Był promotorem 6 prac doktorskich (w tym 4 zagranicznych) oraz 52 prac magisterskich.

Dorobek naukowy profesora obejmuje ponad 100 pozycji publikowanych głównie w czasopismach naukowych. Poza tym był autorem podręczników i skryptów akademickich. 

Wielostronna była działalność społeczna profesora na Uczelni i poza nią. W latach 1975- 1988 był przewodniczącym Rolniczej Izotopowej Komisji w Komitecie Agrofizyki PAN. Od 1977 r. był również członkiem Państwowej Rady ds. Wykorzystania Energii Atomowej i Europejskiego Stowarzyszenia Zastosowania Izotopów w Rolnictwie.

Na szczególne podkreślenie zasługują członkowstwo lub funkcje, na które był wybierany przez społeczność naukową. Najdłużej pracował w Polskim Towarzystwie Gleboznawczym (1961–1995), gdzie kolejno pełnił funkcje: sekretarza, członka Zarządu, wiceprezesa i prezesa. Był także członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego. W 1972 r. został wybrany do Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN. W latach 1981-1988 był tam zastępcą przewodniczącego Komitetu.

Profesor S. Moskal za swoją pracę zawodową i społeczną był wielokrotnie odznaczany i nagradzany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem N. Oczapowskiego nadanym przez Wydział Nauk Przyrodniczych i Leśnych PAN, Złotą Odznaką za Zasługi dla SGGW, Złotymi Odznakami ZNP i PTG. Za badania izotopowe otrzymał nagrodę Pełnomocnika Rządu ds. Wykorzystania Energii Jądrowej. Otrzymał również nagrody Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki, sekretarza PAN, rektora SGGW i inne.

Profesor Stanisław Moskal był i jest dobrze znany i ceniony przez społeczność akademicką naszej Uczelni. Przez wiele lat pracował w Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz w Stowarzyszeniu Wychowanków SGGW. Zwłaszcza Jego działalność w Stowarzyszeniu, której poświęcił 30 lat swego pracowitego życia (1971-1974 – członek Zarządu, 1974-1977- wiceprezes, 1977-2001 – prezes) zasługuje na największe uznanie i szacunek. W tym okresie, szczególnie w pierwszych latach licznych kadencji jako prezes Stowarzyszenia, wykazał się niepospolitym hartem ducha w przezwyciężaniu okoliczności niesprzyjających ideałom i celom organizacyjnym. Profesor S. Moskal przewodniczył w walce o postawienie w Warszawie pomnika ku czci Stanisława Staszica, o przywrócenie historycznej nazwy naszej Uczelni, o prawo do samostanowienia Zarządu, o utrwalenie pamięci o wybitnych postaciach SGGW (instalowanie tablic i głazów pamiątkowych), o umacnianie więzi koleżeńskich przez organizowanie zjazdów wychowanków – absolwentów SGGW.

W uznaniu zasług i za długoletnie kierowanie pracami Stowarzyszenia w 2001 r. Walne Zebranie przyznało Profesorowi tytuł Honorowego Prezesa.

Profesor S. Moskal zmarł 21 września 2008 r. i został pochowany w Warszawie na Cmentarzu Północnym (Wólka Węglowa) (kwatera S – III 1, rząd 1, grób 9).

Odszedł znakomity naukowiec, społecznik, Człowiek wielkiego formatu.

Witold Stanisław Dzbeński 

Urodził się 13 maja 1937 r. w Nakliku na Zamojszczyźnie. Był synem Stefana agrotechnika i Zofii Stoboy – maturzystki Sacre Coeur we Lwowie, a wnukiem inż. rolnika – absolwenta Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W 1961 r. ukończył Wydział Technologii Drewna SGGW. Po ukończeniu studiów był asystentem w Warszawskim Oddziale Instytutu Technologii Drewna. W 1969 r. obronił pracę doktorską, a w 1984 r. – habilitował się. Do końca życia pracował na Wydziale Technologii Drewna SGGW – rozpoczynając od stanowiska asystenta (1962-1963) poprzez stanowisko st. asystenta (1963-1969), adiunkta (1969-1986), docenta (1986-1990) aż do profesora nadzwyczajnego (od 1990 r.) i zwyczajnego (od 1997 r.).

W latach 1990-1993 był prorektorem Uczelni, a następnie przez dwie kadencje (1993–1999) dziekanem Wydziału Technologii Drewna. Przez 22 lata (1980-2002) był członkiem Senatu Akademickiego, przewodniczył dwóm Komisjom Senackim.

Jego dorobek naukowy obejmuje około 300 publikacji (w tym 20 w czasopismach zagranicznych) i tyle samo prac niepublikowanych: referaty, opinie, recenzje, ekspertyzy, projekty itp. Był wybitnym ekspertem w dziedzinie nauki o drewnie (krajowym i tropikalnym) oraz uznanym specjalistą w zakresie tartacznictwa i inżynierii materiałów drzewnych.

Szeroka była działalność profesora poza Uczelnią. Był członkiem: Komitetu Technologii Drewna PAN (od 1987 r.) i jako wiceprzewodniczący Sekcji Mechanicznej Technologii Drewna (w latach 1987-1989); zespołu Konstrukcji Drewnianych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN (od 1993 r.); Polskiego Towarzystwa Leśnego (od 1962 r.). W latach 1969-1976 był z-cą sekretarza naukowego i członkiem Prezydium ZG PTL. Od 1961 r. działał w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa (SiTLID), a jako członek Prezydium ZG w latach 1981-1993.

Ponadto był członkiem: Rady Naukowej Instytutu Technologii Drewna w Poznaniu Komitetu Technicznego nr 215 Polskiego Komitetu Noirmalizacyjnego w Warszawie, Rady konsultacyjno-Programowej „Przeglądu Technicznego” (wiceprzewodniczący do 2002r) i „Przemysłu Drzewnego”, Stoiwarzyszenia „Wspólnota Polskja” oddział północno mazowiecki w Pułtusku. Był też wiceprzewodniczącym rady fundacji „Rozwój SGGW”. Od 1991r był członkiem „International Association of Wood, Anatomist IAWA Utrecht Holandia.

Profesor za wybitne osiągnięcia został odznaczony Krzyżami Orderu Odrodzenia Polski Kawalerskim (1995 r.) i Oficerskim (2001 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1981 r.), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1990 r.). Był laureatem nagród naukowych: Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (1970 r.), Wydziału Nauk Rolniczych i Leśnych PAN (1971 r.), Sekretarza Naukowego PAN (1982 r. zespołowa). Otrzymał także inne odznaczenia: srebrne i złote odznaki honorowe NOT, SiTLID, PTL, „Za zasługi dla SGGW”, ,,Zasłużony dla leśnictwa i przemysłu drzewnego”, „Za zasługi dla ochrony środowiska i gospodarki wodnej”, honorowe wyróżnienie DRWAL 1997 r. 19-krotnie był wyróżniony nagrodami JM Rektora SGGW, a także Dyplomami Uznania i Listem Gratulacyjnym. 

Prof. W.S. Dzbeński w Stowarzyszeniu Wychowanków SGGW od 2002 r. do chwili śmierci w dn. 12.07 2010 r. pełniąc funkcję Prezesa Zarządu reprezentował Stowarzyszenie wobec władz rektorskich SGGW, w komisjach senackich oraz na uroczystościach uczelnianych i wydziałowych. Szczególnie natomiast zajmował się następującymi sprawami:

– związanymi z edycją i finansowaniem kolejnych Zeszytów Historycznych Stowarzyszenia;  zacieśnianiem więzi koleżeńskich, np. podczas wspólnych wyjazdów krajowych i zagranicznych;

– propagowaniem działalności Stowarzyszenia wśród studentów SGGW na corocznych inauguracjach rozpoczynających rok akademicki oraz podczas uroczystego wręczania dyplomów ukończenia studiów, głównie na wydziałach: Inżynierii i Kształtowania Środowiska, Nauk o Zwierzętach, Ogrodniczym, Leśnym, Technologii Drewna, Inżynierii Produkcji;

– współdziałaniem ze szkołami średnimi (Zespół Szkół w Lipniku, szkoły „,staszicowskie” w Warszawie i poza nią) w celu zainteresowania ich absolwentów studiami w SGGW;

– dbaniem (wspólnie z Zarządem) o historyczne obiekty: pomniki, tablice i inne świadectwa chlubnej przeszłości Uczelni i Stowarzyszenia oraz ludzi, którzy tę historię tworzyli. 

Prof. W.S. Dzbeński zmarł 12 lipca 2010 r.i został pochowany na Cmentarz Wilanowskim w Warszawie. Pozostawił córkę – absolwentkę Wydziału Żywienia Człowiek SGGW, zięcia – absolwenta Wydziału Inżynierii Produkcji SGGW i dwoje wnucząt, by może w przyszłości studentów SGGW.